De todo corazón

Por primeira vez na historia, un ser humano vive cun corazón artificial autónomo desenvolvido cunha serie de plásticos de última xeración e materiais biolóxicos que reproduce con exactitude o funcionamento do corazón no seu peito. O paciente, de 75 anos, atópase aínda en recuperación na sala de terapia posoperatoria, pero o seu estado é moi satisfactorio. 

Ese progreso científico foi logrado por un equipo do hospital Georges Pompidou de París, que colocou no tórax dun home un corazón deseñado polo cirurxián cardiaco Alain Carpentier, inventor das válvulas cardíacas artificiais máis populares fabricadas a partir de tecidos animais e que fundou a compañía CARMAT, responsable da fabricación desta nova prótesis. Carpentier traballou en estreita colaboración cos enxeñeiros da empresa EADS que fabrica o avión Airbus e o satélite europeo Ariane, a fin de lograr unha miniaturización extrema. O equipo enfrontouse ao reto de desenvolver un dispositivo capaz de funcionar nas severas condicións do sistema circulatorio humano e de bombear 35 millóns de veces ao ano durante un mínimo de cinco anos sen interrupcións.

A histórica intervención foi efectuada o pasado 18 de decembro, 46 anos despois do primeiro trasplante cardíaco, realizado por Christiaan Barnard o 3 de decembro de 1967, mobilizou un equipo de 16 persoas e durou 12 horas. A prótesis inxertada pesa 900 gramos, case tres veces o peso do órgano natural.

O novo corazón artificial ten catro válvulas e dous ventrículos que garanten unha funcionalidade e unha durabilidade exemplares e que reproduce exactamente o funcionamento do órgano humano, con dous ventrículos que mobilizan o sangue como o faría o músculo cardíaco e sensores que permiten acelerar ou desacelerar o ritmo, ou aumentar ou diminuír o fluxo, de modo que si o enfermo dorme, o ritmo cardíaco diminúe e si sobe escaleiras, acelérase. Como se adapta ao esforzo sen problema, cumpre o obxectivo de devolverlle ao paciente a súa total autonomía. Ademais, o corazón protésico de Carmat intentou evitar o rexeitamento do organismo utilizando un pericardio (a membrana que rodea ao corazón) tratado químicamente para reducir a resposta inmune do receptor.

Polo momento, o funcionamento dese órgano será posible grazas a dous pequenos motores alimentados por baterías que teñen unha autonomía de 4 a 6 horas e que deben ser transportados extracorpus. Nunha primeira etapa, ofrecerá unha solución práctica e sen riscos aos pacientes con insuficiencia cardíaca crónica terminal ou con deficiencias agudas irreversibles. Nun horizonte máis amplo, podería reemplazar os enxertos, cada vez máis difíciles por falta de donantes.


Esta entrada foi publicada en A imaxe do día, Sabías que?, Saúde. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta