Que é a talidomida?


Todo comezou en 1953, cando o doutor Wilhem Kunz sintetizó nos laboratorios Chemie-Grünenthal na entón República Federal de Alemaña, unha sustancia química á que denominou thalidomide, palabra composta derivada de N-phthaloylglutamide ou amida de ácido italiglutámico, durante un programa de desenvolvemento de drogas antihistamínicas para o tratamento das alergias. Con todo, non era moi efectiva en este campo pero determinouse o seu efecto hipnótico e sedante.

Malia as poucas perspectivas que se lle auguraban a este composto químico, en 1957, con apenas dous anos de ensaios clínicos realizados con animais, os laboratorios decidiron aprobar e pór nas farmacias o Contergan no medio dunha agresiva campaña publicitaria. Esta foi a primeira denominación comercial da talidomida. A nova droga foi presentada como  sedante e calmante das náuseas e vómitos durante os tres primeiros meses de embarazo.

Como sedante tivo un gran éxito xa que, nun principio, creuse que non causaba case ningún efecto secundario e no caso de inxestión masiva non resultaba letal. Até ese momento considerábase que a placenta era unha barreira impenetrable que protexía ao embrión de calquera axente externo. Con todo, en 1962, o pediatra alemán Widukind Lenz do Hospital da Universidade de Hamburgo, publicou un traballo alertando da posible relación entre a inxesta do fármaco durante os primeiros meses de embarazo e as malformacións nos fillos daquelas mulleres. En España foron 10 medicamentos os que contiñan este principio activo, que se retirou “oficialmente” en 1963, cando as autoridades sanitarias deron a voz de alarma. Pero que a ninguén estrañe que puidese estar 3 ó 4 anos mais distribuíndose posto que as farmacias facían provisión de medicamentos e non se cumprían estrictamente as ordes de sanidade.

Widukind Lenz (Foto: LIFE en español)

O medicamento provocou miles de nacementos de bebés afectados de focomelia, unha malformación conxénita que se caracteriza polo acurtamento dos elementos da extremidade máis cercanos ao corpo e que, nos casos máis graves, mans, pés e mesmo dedos surxen directamente do tronco, sen rastro de elementos intermedios. Sen embargo,  non eran os únicos efectos relacionados coa talidomida, que tamén ocasionou problemas en órganos internos.
Como responsable do desastre da talidomida, a farmacéutica pagou case 600 millóns de euros en concepto de indemnizacións en Alemaña. Mentres, en España ás aproximadamente 3.000 vítimas non recibiron nin disculpas públicas nin compensacións polos danos causados.

A Asociación de Vítimas da Talidomida (AVITE) reclamou ou pasado 14 de outubro nun xulgado de Madrid que Grünental indemnícelles con 204 millóns polas malformacións que sufriron. A empresa pediu que a demanda se desestime porque os feitos están prescritos. Ou xuízo quedou visto para sentenza.

 

 

Esta entrada foi publicada en Saúde. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta